«Роздум. Пра любоў, якая нас яднае». Радыёблог Навума Гальпяровіча (аўдыё)

• Передача: Радиоблог
• Дата: 08.03.2022

Прачытаў нядаўна ў сацыяльных сетках пост адной знаёмай журналісткі, якая напісала, што пасварылася з мужам пра ролю сучаснай жанчыны ў грамадскім жыцці. Муж сцвярджаў, што гэта, маўляў, не жаночая справа, бо вобраз жанчыны – гэта маці, каханая, прыгажуня, якой дораць кветкі, прысвячаюць вершы, кажуць пяшчотныя словы.

Жонка ж пярэчыла, што час вызначыў: жанчыны-кіраўнікі, жанчыны-грамадскія актывісты займаюць важнае месца ў жыцці грамадства, і часам сёння іх вопыт, кваліфікацыя і падрыхтоўка не толькі не саступаюць калегам-мужчынам, але, бывае, становяцца больш патрэбнымі ў пэўнай сітуацыі.

На шчасце, мяркуючы па словах аўтаркі допісу, спрэчка закончылася мірам, і бакі прыйшлі да жаданай згоды.

Чаму я ў гэты святочны дзень пачаў з такога эпізоду?

Безумоўна, хацелася, і слухачы чакалі, што будуць словы прызнання, апявання прыгажосці, прывабнасці, мудрасці – той жаноцкасці і пяшчоты, якія спадарожнічаюць нашым мілым жанчынам.

Яны будуць, як і заўсёды ў гэтае светлае вясновае свята. Але, я думаю, што дваццаць першае стагоддзе значна ўзбагаціла звыклы вобраз новымі якасцямі. І мы ўжо не здзіўляемся, калі бачым жанчын у новых, здавалася б, чыста мужчынскіх ролях, і яны годна даказваюць, што ім падуладныя самыя высокія вяршыні. А іх мудрасць, разважлівасць і спагада дапамагаюць часам вырашаць тыя пытанні, якія з цяжкасцю ўдаецца вырашыць мужчынам.

Але ўсё ж самыя галоўныя якасці і рысы застаюцца ранейшымі. І ў любой іпастасі яны – жанчыны, нашы каханыя і любыя, прыгожыя і пяшчотныя, ласкавыя і спагадлівыя.

І яны ўпрыгожваюць наша жыццё, напаўняюць яго святлом і шчырасцю, выклікаюць высокія пачуцці.

І колькі б ні было напісана і сказана ў іх адрас, гэтага ніколі не будзе мала, бо без іх нашага жыцця проста б не існавала.

І хоць радкоў у іх адраз у мяне нямала, у гэты дзень самі сабой у сэрцы сутыкаюцца вершы:

І ў светлы міг, і ў скрушныя часы.
Калі знячэўку зноў туга атуліць,
Я ўспомню, што я твой жаданы сын,
Мая сівая любая матуля.
І калі сам з сівою галавой
Узгадваю, калі калыску гушкаў,
Я ўспомню зноў цябе, бо гэта ж бацька твой,
Заўсёды побач, любая дачушка.
І колькі б не мяняў імгненні час,
Размовы, песні, клопаты і звычкі,
Я знаю, што заўжды яднае нас.
Адзіная і любая сястрычка.
Каханая, няхай прайшлі гады,
Ды ў нашыя пачуцці светла веру
І вершы зноў гуртуюцца ў рады.
Каб выказаць ўсё гэта на паперы.
Са святам!