Падзяліцца:
«Роздум. Сэрца сталіцы». Радыёблог Навума Гальпяровіча (аўдыё)
14 Снежня 2017
«Роздум. Сэрца сталіцы». Радыёблог Навума Гальпяровіча (аўдыё) Калі прыняць за аснову славутае выказванне пра архітэктуру, як пра застыўшую музыку, то можна сказаць, што днямі ў Еўропе загучала і беларуская мелодыя. Эксперты пяці еўрапейскіх краін нядаўна ў Мінску абмеркавалі пытанні падрыхтоўкі транснацыянальнай намінацыі ў Спіс Сусветнай культурнай спадчыны ЮНЕСКА і згадзіліся з прапановай унесці ў гэты спіс архітэктурны ансамбль Праспекта Незалежнасці ў нашай сталіцы. Гэта не першая такая прапанова. Дзесяць год галоўная магістраль горада знаходзілася ў так званым папярэднім спісе, але ў 2014-м годзе аб’ект з яго знік. Зараз эксперты зноў вярнуліся да ідэі ўключыць Праспект Незалежнасці ў спіс ЮНЕСКА. Што ж, гэта будзе дастойны довад для шматлікіх турыстаў наведаць нашу краіну і пазнаёміцца з яе адметнымі выдатнасцямі. Сёння гэты аб’ект можа дадацца да ўжо існуючых чатырох, уключаных у спіс сусветнай спадчыны. Гэта, нагадаю, Белавежская пушча, замкавы комплекс “Мір”, архітэктурна-культурны комплекс рэзідэнцыі Радзівілаў у Нясвіжы і сусветна вядомае геадэзічнае збудаванне “Дуга Струве”. Што ўласна да галоўнага праспекта сталіцы, то вельмі цікавая не толькі яго архітэктура, але і яго гісторыя. Згодна карце 1800 года, гэта была самая шырокая вуліца горада – 16 метраў. Цалкам Захар’еўскую вуліцу забудавалі да 1810 года, а ўжо праз сем гадоў будучы праспект “расцягнулі” ад сучаснага Гарадскога Вала да цяперашняй Плошчы Перамогі. Не надта рэкспектабельны выгляд мела вуліца многія гады, а ў дваццатым стагоддзі, падчас Вялікай Айчыннай вайны, і ўвогуле была амаль цалкам разбурана. Пасля вызвалення ад захопнікаў на галоўнай мінскай вуліцы – тады яна называлася Савецкай — заставалася не больш за дзесятак ацалелых будынкаў. Сучасны Праспект Незалежнасці будавалі з 1944 па 1956 гады. З павілястай крываватай вуліцы шырынёй 18-26 метраў яна ператварылася ў прамы і прасторны праспект шырынёй 48 метраў. Цяперашняй галоўнай магістралі ўласцівыя гарманічнасць і адзінства забудовы. Прынамсі, так сцвярджаюць спецыялісты. Забудова выканана, што гаворыцца, “пад адзін карніз”, а ўздоўж выразна акрэсленых ліній чаргуюцца жылыя і грамадскія будынкі. Фасады амаль усіх з іх маюць агульныя стылістычныя прыкметы і падпарадкаваны адзінай структуры. Думаецца, што не лішнім будзе яшчэ раз зірнуць на гэтую перліну горадабудаўніцтва і тым, хто жыве побач ці ў іншых гарадах Беларусі. Не варта адмаўляць нядаўным папярэднікам у творчых знаходках. Кожны перыяд нашай гісторыі пакідае для нашчадкаў здабыткі, увекавечаныя, ў тым ліку, і ў архітэктуры. Міжнароднае прызнанне працы беларускіх архітэктараў – важкі ўнёсак у скарбонку найлепшых дасягненняў айчыннай культуры.
Каб пакінуць каментар, аўтарызуйцеся:
Войти как пользователь
Вы можете войти на сайт, если вы зарегистрированы на одном из этих сервисов: