Падзяліцца:
23 Лютага 2017
Я не ведаю, як бы мы разам адзначалі яго 60-годдзе. Цікавага паэта, галоўнага рэдактара часопіса “Вожык” і майго блізкага сябра Алеся Пісьмянкова. Яго не стала ў красавіку 2004 года, неўзабаве пасля таго, як споўнілася 47 гадоў. Час настолькі імклівы і зменлівы, што прагназаваць або ўяўляць, як бы што было цяпер, вельмі цяжка. Мне, як яго блізкаму сябру і штодзённаму суразмоўцу, доўгі час было няпроста гаварыць пра яго вершы, бо яны былі для мяне працягам яго постаці, светлай і шчырай, і я не мог проста здалёк, проста як чытач, глядзець і ўслухвацца ў ягоную мелодыю слоў, бачыць усю архітэктоніку, выбудаванай ім паэтычнай вежы. Але сёння, здаецца, я ўжо магу і павінен расказаць сабе і іншым, якога паэта мы маем, які каштоўны алмаз беларускага прыгожага пісьменства быў узгадаваны на берагах славутай Бесядзі, роднай рэчкі Алеся. Для паэзіі Пісьмянкова менш за ўсё адносіцца канструяванне і штучнасць. Ён не пісаў вершы, ён іх літаральна выхаджваў у глыбокім роздуме гадзінамі і днямі. Таму, відаць, амаль кожны свой верш ён ведаў напамяць. Я не раз быў сведкам, як ён днямі насіў у сабе радкі, не занатоўваючы іх на паперу. І толькі калі ўсе нарожджаныя ў душы словы складваліся, як пазлы, у адну мазаіку, ён заносіў верш, які атрымаўся, у тонкі вучнёўскі сшытак. Самыя простыя звычайныя жыццёвыя рэаліі станавіліся ў вуснах паэта ўзнёслымі, глыбока кранальнымі: І ўсё-такі цуда бывае! Захочаш – і я пакажу, Як сонечны промень іграе На струнах гарэзных дажджу... Унікальная здольнасць вельмі коратка і ёмка выказаць думку і пачуццё ў Алеся праявілася і ў вершах для дзяцей. Я не раз бачыў, як юныя слухачы разам з паэтам развучвалі ягонае: “Без марожанага гіну, а з марожаным – ангіна“, або “Весяліцца не магу, калі друг на ланцугу, бо ніколі друга друг не навяжа на ланцуг”... Сэрца паэта не вытрымала той нагрузкі, якая лягла на яго лёс, дзе асабістае сышлося з пакутлівым роздумам пра лёс Радзімы і роднага слова, пра сваё прызначэнне ў свеце. У цудоўным абразку “Слоўнік бабы Насты“ ён пісаў пра вытокі роднага слова, любові да Бацькаўшчыны, згадваючы словы свайго настаўніка паэта Аляксея Пысіна: Жанчыны. Маці-словатворцы, Ў час калыханак вы сплялі Імя вясне. Пчале і зорцы. Ўсім добрым людзям на зямлі... Сам Пісьмянкоў, прадчуваючы, пэўна свой сыход, шчымліва выгукнуў у адным з апошніх вершаў: Я кнігу ўсё-ткі напісаў, Сыноў двух ясных нарадзіў, Але, народжаны ў лясах, Дасюль свой лес не пасадзіў. Ды што там лес, ну хоць бы сад! Як бацька некалі, Як брат… І толькі часам па вясне, Калі туманіцца пагляд, Тады і мне ў ружовым сне Шуміць мой лес. Цвіце мой сад... Цвіце яго сад сапраўднай паэзіі, напаўняе сваім буяннем, светлым, чыстым і шчымлівым водарам прастору. І ярка гарыць яго зорка на небасхіле нашай паэзіі, вабіць сваім шчодрым і чароўным святлом, будзіць у душах людзей замілаванне і шчырыя пачуцці радасці і смутку, кахання і вернасці, любові і надзеі. Як гэта і належыць сапраўдным творцам.
Каб пакінуць каментар, аўтарызуйцеся:
Войти как пользователь
Вы можете войти на сайт, если вы зарегистрированы на одном из этих сервисов: